Het damesvoetbal is in volle groei en heeft in de loop der jaren een belangrijke plaats verworven in ons land en in de wereld.
Hoewel het damesvoetbal in het begin wat moeilijkheden kende om zich te affirmeren en erkenning te krijgen bij de grootste instanties, werd het reeds gespeeld in de jaren 20 door de vrouwelijke soortgenoten. In die tijd was het niet mogelijk voor een speelster om zich aan te sluiten. Alle destijds gespeelde wedstrijden werden dus door de Bond niet erkend.
In november 1970 stelde het Uitvoerend Comité van de Bond bereid te zijn het damesvoetbal officieel te aanvaarden op voorwaarde dat de vrouwenploegen voldoende talrijk waren en zich bereid verklaarden het voetbalspel te praktiseren op een ernstige manier.
In januari 1971 werd het damesvoetbal officieel erkend. In eerste instantie kon een damesploeg zich aansluiten indien zij deel uitmaakte van een herenclub.
Het eerste officiële dameskampioenschap vond plaats in het seizoen 1971/1972.
Er namen 33 ploegen aan deel. Er werden diverse wijzigingen aangebracht in het opstellen van verschillende reeksen om uiteindelijk te komen tot een schema zoals wij het nu kennen : een 1ste en 2de nationale afdeling met elk 14 ploegen en een 3de nationale afdeling onderverdeeld in twee reeksen van 14 ploegen elk.
Tijdens het seizoen 1975/1976 werd de aftrap gegeven van een officieuse Beker van België voor dameselftallen. De Beker werd gespeeld onder vorm van vriendschappelijke wedstrijden.
R.S.C. Anderlecht - Winnaars 2005 (Photo News)
Het daaropvolgende seizoen werd deze competitie door het Sportcomité van de KBVB officieel georganiseerd zoals de Beker voor heren.
Sinds 1979 wordt de finale gespeeld als voorwedstriijd van de herenfinale in het Koning Boudewijnstadion te Brussel.
|
